• Wedstrijd verslag van zaterdag 17 November door Maarten Wammes

    zaterdag 17 november 2018. Na weken van mooi-weer-voetbal bleek ook vandaag weer dat de herfst werkelijk zijn intrede gedaan had. Waar we vorige week bijna 90 minuten lang tot op het botje natgeregeld waren was het vandaag de ijzige kou die ons probeerde te tergen. Om ons extra te prikkelen was ergens bij de toss om de veldindeling eerder de week het hoofdveld vergeven aan het dameselftal dus mochten wij helemaal naar het vierde veld begeven. De tegenstander van vandaag was Heukelum, op papier misschien wel een makkelijke wedstrijd, maar dat valt meestal tegen. Zo ook vandaag. We begonnen matig aan de wedstrijd en het koste moeite om er lekker in te komen. Opzij kijkend naar de wissels wist je ook niet wie het slechter had; degene in wedstrijd tenue op het veld of degene die zat te blauwbekken in de dug-out. Toch is het wel leuk om elke week weer te zien dat er ook een aantal trouwe supporters (jong, oud) ons toejuichend komen aanmoedigen. Dat is toch wat anders dan een teamgenoot die je er op heel subtiele wijze op wijst dat je een missertje maakt (les 2, “positief coachen is nog niet zo verkeerd”). Op een gegeven ogenblijk later leek de verdediging van Heukelum wat te slapen, waardoor Jelle vrij aanspeelbaar was op het randje van de 16 en moeiteloos het achterkantje van het net wist te vinden; 1-0. Niet veel later, tijdens een actie in de 16 meter van Heukelum bleek dat een van de spelers van Heukelum Manuel erg graag dichtbij hem hield. Dit wilde hij zo graag dat hij zich aan zijn shirtje vastklampte. Dit ontging niet bij de scheidsrechter die dan ook heel resoluut naar de 11 meter stip wees. Aan Amine de eer om deze gouden kans te verzilveren, wat hij ook ingetogen deed; 2-0. De wedstrijd ging door en tijdens een verdedigende actie werd Pim er door de tegenstander subtiel aan herinnerd dat 3 op een rij geen pretje is. Eventjes wisselen dan maar…. Na de rust pakten we de draad weer op. Coach Henny had een nieuw doel geformuleerd “de nul houden mannen”… In een verdedigende actie met de bal klapte de enkel van Jurre dubbel en moest hij gewisseld worden. Nils werd dus weer ingebracht en voor de 189e keer riep Henny zijn nieuwe lijfspreuk “de nul houden” (waarschijnlijk is de derde levensles; ”als je de nul houdt als je voorstaat win je de wedstrijd”). Het leek haast of hij zich daar drukker over maakte dan over het verzilveren van nieuwe kansen. Heukelum was echter maar spaarzaam gevaarlijk in de tweede helft. Na een overtreding buiten de 16 ontstond het gedroomde dood-spel-moment; de vrije trap. In een top overleg tussen Sacha en Maarten werden alle opties besproken (zelfs het afspelen naar Youssef), maar Sacha zag het ongedekte hoekje naast de muur. Met een loepzuivere precisie wist hij hem daar ook precies in het doel te schuiven. Pim was inmiddels ook weer terug in het veld en was door het voorval van de eerste helft super gemotiveerd tot een allesvernietigende rush. In een duel zoals alleen hij kan wist hij zich vrij te maken van zijn directe verdediger en werkte hij op fenomenale wijze de bal over de laatste verdedigingslinie. Waar iedereen in de bal een afzwaaiertje dacht te zien draaide hij tot verbazing van de keeper strak in de kruising, 4-0. Op nog een mooie voorzet van links van Maarten wist Niels, deze keer in de positie van buitenspeler de bal net niet in het doel te koppen. Eindstand bleef dus 4-0 en … en 3 punten in the pocket!

    Wedstrijd verslag geschreven door Maarten wammes